Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΡΘΡΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΡΘΡΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 6 Οκτωβρίου 2022

Πίσω από τις μασκαρεμένες λέξεις

    «Σας θυμίζω ότι η χώρα μας έχει ένα από τα πιο υπερσυγκεντρωτικά εκπαιδευτικά συστήματα στην Ευρώπη. Αυτό το αλλάζουμε και θα το αλλάξουμε προσεχώς και με ένα άλλο νομοσχέδιο, στο οποίο αποκεντρώνουμε διαρκώς εξουσίες». (Ν. Κεραμέως)

    «Η Παιδεία έχει ανάγκη από πιο αυτόνομα και δημιουργικά σχολεία. Με μεγαλύτερη ελευθερία στην οργάνωση, στη διαχείριση πόρων, στην επιλογή διδακτικού προσωπικού, στην κατάρτιση προγράμματος σπουδών. Να ξεφύγουμε από την τυραννία του ωρολογίου προγράμματος… και αξιολόγηση παντού». (Κ. Μητσοτάκης)

    Μιὰ ἐκ τῶν πλέον χαρακτηριστικῶν διαφορῶν μεταξὺ αυταρχισμοῦ καὶ δημοκρατίας εἶναι οἱ μασκαρεμένες λέξεις. Σὲ βαθμὸ μάλιστα ὥστε αὐτὸς ποὺ δὲν ἔχει σχέση μὲ τὴ σχολιαζόμενη πραγματικότητα (ἐν προκειμένω τοῦ σχολείου) νὰ πιστεύει ὅτι σὲ λίγο θὰ ζήσουμε στὴν ἐκπαίδευση τὴν οὐτοπία σχεδὸν τῆς ἀπόλυτης ἐλευθερίας καὶ αὐτοπραγμάτωσης…

Τρίτη 24 Νοεμβρίου 2020

Η τηλεκπαίδευση ως δούρειος ίππος διάλυσης της δημόσιας & δωρεάν εκπαίδευσης



της Γιώτας Ιωαννίδου

Σε πρόσφατη τηλεοπτική εκπομπή η υπουργός παιδείας απαντώντας σε ερώτημα για τα προβλήματα της τηλεκπαίδευσης -όπως στο ορεινό χωριό της Ηλείας- την εκθείασε για μια ακόμη φορά επιμένοντας στα εκατομμύρια των μαθητών που συνδέονται, χάρις και στις ιδιωτικές χορηγίες, και στο περίφημο «προχώρημα της ύλης» που επιτυγχάνεται. Το ίδιο χρονικό διάστημα ο βουλευτής της ΝΔ και πρώην υπουργός παιδείας, Ευριπίδης Στυλιανίδης, πρόσθεσε αναφορικά με το ζήτημα των προβλημάτων συμμετοχής των δημόσιων σχολείων στην τηλεκπαίδευση σε αντίθεση με τα ιδιωτικά σχολεία: «αυτό δείχνει τη δύναμη της ιδιωτικής πρωτοβουλίας».

Ας αντιπαρέλθουμε τη φτήνια των επιχειρημάτων υπεράσπισης του καλοταϊσμένου ιδιωτικού τομέα, όταν περνάμε μια περίοδο που η μάχη για την ίδια τη ζωή κρίνεται στην αντοχή και το σθένος των δημόσιων νοσοκομείων, των γιατρών και των υγειονομικών, που η κυβέρνηση όχι απλά συνεχίζει να αφήνει αβοήθητους αλλά επιπλέον τους υπονομεύει. Το να μην αντιλαμβάνεται κανείς όμως το μέγεθος της καταστροφής που συμβαίνει αυτή την περίοδο στην εκπαίδευση (όπως προφανώς και στην εργασία και τη δημοκρατία και εν γένει στα κοινωνικά αγαθά και δικαιώματα), υπερβαίνει τα όρια της ιδεοληπτικής υπέρ του κεφαλαίου αγκύλωσης.

Παρασκευή 7 Αυγούστου 2020

«Κατασκεύασαν» 30 χιλιάδες υποψηφίους κάτω από τη βάση για να νομιμοποιήσουν “κόφτες” της ροής στα Δημόσια Πανεπιστήμια

του Χρήστου Κάτσικα

Προσεχώς οι σειρήνες της εκπαιδευτικής τρομολαγνείας

Περίπου 200 Τμήματα ΑΕΙ θα δεχθούν φέτος πάνω από 15.000 υποψηφίους με βαθμολογία κάτω από τη βάση (30.000 συνολικά οι υποψήφιοι με βαθμολογία κάτω από τη βάση). Σε ορισμένα μάλιστα από αυτά η βάση εισαγωγής θα διαμορφωθεί κάτω από τα 5.000 μόρια.

Είναι σίγουρο ότι η Υπουργός της Παιδείας θα δηλώσει προβληματισμένη με την εικόνα της εισόδου υποψηφίων με βαθμό κάτω από τη βάση και έτσι θα δώσει το έναυσμα για να ανοίξουν στο διαπασών οι σειρήνες της εκπαιδευτικής τρομολαγνείας και να δώσουν τα ρέστα τους οι δημοσιογράφοι της αυλής, «αναλυτές» και «ειδικοί», ένας ατελείωτος οχετός που είναι περισσότερο πρόθυμος από ποτέ να μπετονάρει με την «άποψή» του την κυβερνητική «γραμμή».

Η γραμμή είναι γνωστή και την έχει περιγράψει πολύ πριν την ανακοίνωση των φετινών βάσεων εισαγωγής ο νέος Πρωθυπουργός, όταν ακόμη δεν είχε γίνει Πρωθυπουργός, αλλά είχε τελειώσει το Χάρβαντ: “Η εισαγωγή σε εκπαιδευτικά ιδρύματα με πολύ χαμηλή βαθμολογία υπονομεύει την έννοια της ανώτατης εκπαίδευσης”, είχε ανακαλύψει ο Κ. Μητσοτάκης τέτοιο καιρό πριν από δυο χρόνια (29/8/2018) και υπογράμμιζε ότι «από το 2005, ως νέος Βουλευτής, είχα υποστηρίξει την καθιέρωση ενός κατώτατου ορίου εισαγωγής στα Πανεπιστήμια. Η ρύθμιση αυτή πρέπει να επανέλθει. Και θα επανέλθει».

Τρίτη 14 Ιουλίου 2020

Πλατφόρμες αξιολόγησης των εκπαιδευτικών και κατηγοριοποίηση των σχολικών μονάδων

του Χρήστου Κάτσικα

Η υπουργός Παιδείας, Νίκη Κεραμέως, μιλώντας στην Πάτρα (4.7.2020), στο πλαίσιο του 8ου αναπτυξιακού συνεδρίου, σημείωσε όσον αφορά την αξιολόγηση στην εκπαίδευση ότι «όπως ακριβώς είχαμε πει και προεκλογικά κινούμαστε σε δύο χρόνους. Ο πρώτος χρόνος έχει ήδη νομοθετηθεί και είναι η αξιολόγηση της σχολικής μονάδας και του εκπαιδευτικού έργου. Δηλαδή αξιολόγηση, αυτοαξιολόγηση και εξωτερική αξιολόγηση. Αρα, αξιολόγηση από τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς που θέτουν στόχους και, βάσει του νομοθετήματος, το οποίο ψηφίστηκε πρόσφατα στη Βουλή, αυτοί οι στόχοι πρέπει να επαναπροσδιορίζονται και να εξετάζονται τουλάχιστον ανά δίμηνο. Όμως υπάρχει ένα δεύτερο πολύ σημαντικό κομμάτι, που έχει να κάνει με την εξωτερική αξιολόγηση».

Στη συνέχεια η Νίκη Κεραμέως επισήμανε ότι «θα υπάρχει μια δημοσιοποίηση όλων αυτών, γι’ αυτό και έχουμε προβλέψει ανάρτηση αποτελεσμάτων αξιολόγησης, διότι θεωρούμε ότι όλο αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό, είναι δηλαδή μία κινητήριος δύναμη στην όλη εκπαιδευτική διαδικασία, αφού όλοι έχουν να κερδίσουν από την ίδια την αξιολόγηση».

Τετάρτη 3 Ιουνίου 2020

Αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας: το πρώτο βήμα για την εισβολή του νεοεπιθεωρητισμού

του Χρήστου Κάτσικα

Από τον προσεχή Σεπτέμβριο θα ξεκινήσει η αξιολόγηση σχολικών μονάδων, όπως δήλωσε η υπουργός Παιδείας Νίκη Κεραμέως στην «Καθημερινή» της Κυριακής. Παράλληλα η υπουργός ανέλυσε τους τρεις πυλώνες της αξιολόγησης:
  • Ετήσιος προγραμματισμός εκπαιδευτικού έργου και σχεδιασμός δράσεων και ερευνητικών διαδικασιών
  • Εσωτερική αξιολόγηση, δηλαδή αυτοαξιολόγηση του σχολείου από τον σύλλογο διδασκόντων
  • Εξωτερική αξιολόγηση.
Τα παραπάνω περιλαμβάνονται και στο νομοσχέδιο του υπουργείου Παιδείας με τίτλο «Αναβάθμιση του σχολείου και άλλες διατάξεις». Συγκεκριμένα, με το άρθρο 34 προστίθεται άρθρο 47Α στον ν. 4547/2018, με το οποίο ρυθμίζονται τα σχετικά με την αυτοαξιολόγηση των σχολικών μονάδων ως προς το εκπαιδευτικό έργο τους, δηλαδή τη διαδικασία εσωτερικής αξιολόγησης κάθε σχολικής μονάδας, ως διοικητικής και ως εκπαιδευτικής δομής.
Με το άρθρο 35 του νομοσχεδίου προστίθεται άρθρο 47Β στον ν. 4547/2018, με το οποίο ρυθμίζεται ο θεσμός της εξωτερικής αξιολόγησης των σχολικών μονάδων ως προς το εκπαιδευτικό έργο τους, ο οποίος και επεκτείνεται με τη συμμετοχή σε αυτήν, αμέσως ή εμμέσως, των ΠΕΚΕΣ, του ΙΕΠ και της ΑΔΙΠΠΔΕ.
Με το άρθρο 37 προβλέπεται ότι κάθε σχολική μονάδα οφείλει, ήδη από το σχολικό έτος 2020-2021, να έχει εγκεκριμένο εσωτερικό κανονισμό λειτουργίας, στον οποίο αναφέρονται τα θέματα σχετικά με τη λειτουργία της.
Στο σημείο αυτό ας κάνουμε τρεις βασικές επισημάνσεις:

Κυριακή 31 Μαΐου 2020

Για να μπορέσουμε επιτέλους να ανασάνουμε!


της Αιμιλίας Τσαγκαράτου,

Με λένε Τζορτζ, ζω σε μια χώρα που η ζωή αξίζει όσο ένα υποτιθεμένο πλαστό εικοσαδόλαρο, με πατούν με το γόνατο στο λαιμό μέχρι θανάτου, είμαι ένας φτωχός αφροαμερικανός.
Δεν μπορώ να ανασάνω.
Με λένε Τζον, προσβλήθηκα από τον κορονοϊό, τα πνευμόνια μου καταρρέουν, δεν μπορώ να πάω στο νοσοκομείο να μπω σε αναπνευστήρα, είμαι ανασφάλιστος.
Δεν μπορώ να ανασάνω.
Με λένε Κάρμεν, ζω φυλακισμένη σε στρατόπεδο κράτησης στα σύνορα των ΗΠΑ, μακριά από τα παιδιά μου, δεν χωράω πουθενά, είμαι πρόσφυγας.
Δεν μπορώ να ανασάνω.
Με λένε Ραμόν, ήρθα από το Μεξικό για μια καλύτερη ζωή, με ανάγκασαν να δουλέψω στο εργοστάσιο με πυρετό, μου έδωσαν χάπια και μου είπαν να γυρίσω πίσω στη δουλειά, είχα Covid-19, το διέγνωσαν λίγο πριν το τέλος, είμαι μετανάστης.
Δεν μπορώ να ανασάνω.
Τα σύμβολα στη Μινεάπολη καίγονται. Το σύμπλεγμα των διαμερισμάτων στο οποίο καλούνται να ζήσουν τα θύματα των εξώσεων με ένα εφάπαξ βοήθημα 1200 δολαρίων. Τα αστυνομικά τμήματα που χρόνια τώρα χτυπούν και σκοτώνουν με βάση το χρώμα του δέρματος. Τα πολυκαταστήματα, ναοί του αμερικάνικου καταναλωτισμού, που όλο και περισσότεροι άνθρωποι ψάχνουν στα σκουπίδια τους για να χορτάσουν την πείνα τους.

Κυριακή 24 Μαΐου 2020

Όταν ο εφιάλτης της καταστροφής γίνεται «όραμα» για την εξουσία και τους δισεκατομμυριούχους…


της Αιμιλίας Τσαγκαράτου
«Το παλιό μοντέλο, όπου όλοι πηγαίνουν και κάθονται σε μια αίθουσα και ο εκπαιδευτικός είναι στο μπροστινό μέρος της τάξης και διδάσκει, κάτι που γίνεται σε όλη την πόλη και σε όλη την πολιτεία, όλα αυτά τα κτίρια, όλες αυτές οι αίθουσες –γιατί, με την τεχνολογία που διαθέτουμε;»
Οι εκπαιδευτικοί και οι γονείς των μαθητών της Νέας Υόρκης  που άκουσαν τη συνέντευξη τύπου του κυβερνήτη της Νέας Υόρκης Κουόμο στις 5 Μάη, έμειναν άφωνοι. Σε μια πόλη που δεν έχει προλάβει να κλάψει ακόμα τους νεκρούς της από την πανδημία, που καθημερινά θρηνεί κι άλλους, ο κυβερνήτης της πολιτείας διατυπώνει το παραπάνω ρητορικό ερώτημα και αποφασίζει να ανακοινώσει τα σχέδιά του για το μέλλον. Στις λίστες των νεκρών θέλει να προσθέσει κι άλλον έναν: το δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα. Σε μια πόλη με το μεγαλύτερο δίκτυο δημόσιων σχολείων στη χώρα, με ένα εκατομμύριο μαθητές.
Η πόλη της Νέας Υόρκης θρηνεί μέχρι στιγμής 72 νεκρούς εργαζόμενους στα σχολεία της, από τους οποίους οι 28 είναι εκπαιδευτικοί. Μία αιτία των τόσων θανάτων είναι και το γεγονός ότι με το κλείσιμο των σχολείων στις 16 Μάρτη, χιλιάδες εκπαιδευτικοί στριμώχτηκαν άρον – άρον στις αίθουσες των σχολείων για τρεις μέρες, ακόμα και οι ευπαθείς ομάδες ή αυτοί που είχαν συμπτώματα της ασθένειας, ακόμα και σε σχολεία που υπήρχαν επιβεβαιωμένα κρούσματα, για να οργανώσουν την εξ αποστάσεως εκπαίδευση. Σε μια πόλη που πάνω από 300.000 μαθητές δεν είχαν καμία πρόσβαση σε εξοπλισμό και στο διαδίκτυο, από φτωχές και άστεγες οικογένειες.

Τρίτη 21 Ιανουαρίου 2020

Το εξπρές της αξιολόγησης έχει άρωμα από το δύσοσμο παρελθόν


του Χρήστου Κάτσικα

Η αξιολόγηση που φέρνει το ΥΠΑΙΘ όχι μόνο δεν είναι «αθώα», αλλά, όπου κι αν εφαρμόστηκε και παρά την επένδυση με χίλιες δυο «αθώες» έννοιες, συνδέθηκε με ένα ασφυκτικό σύστημα που αποτελεί κεντρικό μηχανισμό ανατροπής εργασιακών σχέσεων, ιδεολογικής χειραγώγησης και κατηγοριοποίησης σχολείων, εκπαιδευτικών και μαθητών, εργαλείο βαθμολογικής-μισθολογικής καθήλωσης και απολύσεων ● Στο νέο πλαίσιο, οι εκπαιδευτικοί «χρεώνονται» την επιτυχία ή αποτυχία των μαθητών τους και η διοίκηση του σχολείου «χρεώνεται» με τη σειρά της την επιτυχία και την αποτυχία όλων.
Μέσα στον Ιανουάριο το υπουργείο Παιδείας αναμένεται να καταθέσει νομοσχέδιο, το οποίο ανάμεσα σε άλλα θα προβλέπει παρεμβάσεις στον «μηχανισμό» της εκπαίδευσης, που περιλαμβάνουν σε αυτή τη φάση την επιλογή νέων προϊσταμένων των Διευθύνσεων Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, την κατάργηση των ΠΕΚΕΣ και την επιλογή νέων σχολικών συμβούλων με σαφώς διαφορετικό ρόλο σε σχέση με το παρελθόν, καθώς βεβαίως και τους όρους κρίσης και επιλογής των περίπου 10.000 διευθυντών σχολικών μονάδων Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, των οποίων η θητεία τελειώνει με τη λήξη του τρέχοντος σχολικού έτους.

ΟΟΣΑ/PISA και Παγκόσμια διακυβέρνηση στην εκπαίδευση: Ένα αφήγημα από την πλευρά της «ουραγού Ελλάδας»



του Γιώργου Μαυρογιώργου*
«Η Ελλάδα είναι ο κακός μαθητής της Ευρώπης. Αυτή είναι όλη η αρετή της. Ευτυχώς που υπάρχουν κακοί μαθητές σαν την Ελλάδα που εκφράζουν την πολυπλοκότητα των πραγμάτων. Που εκφράζουν μια άρνηση απέναντι σε μια ορισμένη κανονικοποίηση, γερμανογαλλική και άλλη. Συνεχίστε λοιπόν να είστε κακοί μαθητές και θα παραμείνουμε καλοί φίλοι…»
                                                                (1992, Φελίξ Γκουαταρί. Αναφέρεται από τον Lazzarato (2014 :185)
1.Εισαγωγικά: Γιατί  μας ενδιαφέρουν οι «ουραγοί»;
Προτάσσουμε τη θεωρητική αφετηριακή παραδοχή, σύμφωνα με την οποία στις ταξικές κοινωνίες η εκπαίδευση είναι κρατικός ιδεολογικός μηχανισμός που συμβάλλει στη διευρυμένη αναπαραγωγή των υφιστάμενων κοινωνικών σχέσεων άνισης κατανομής πλούτου, προνομίων, εξουσίας και της κυρίαρχης ιδεολογίας. Η αναπαραγωγική αυτή λειτουργία αναπροσδιορίζεται, ιδίως μετά το ΄80 -΄90, στο πλαίσιο πολιτικών  «διακυβέρνησης» που αναπτύσσουν υπερεθνικοί διακρατικοί οργανισμοί, με ρυθμιστικές  και κανονιστικές παρεμβάσεις «εξ αποστάσεως», με σκοπό την προώθηση και εμπέδωση  κυρίαρχων και αυταρχικών νεοφιλελεύθερων προταγμάτων στην παγκοσμιοποιούμενη καπιταλιστική αγορά. Σε περιόδους σοβαρής χρηματοπιστωτικής κρίσης (χρεοκοπίας), που διαρκεί πολύ, όπως αυτή που αντιμετωπίζουμε στην Ελλάδα, όπου το χρέος γίνεται και εργαλείο άσκησης πολιτικών «δέους», με τη συνέργεια διεθνών διακρατικών οργανισμών (ΔΝΤ,ΕΕ,ΟΟΣΑ, κ.ά.), οι ασκούμενες πολιτικές στην εκπαίδευση οξύνουν την ένταση των ταξικών διακρίσεων και ανισοτήτων.

Τετάρτη 6 Μαρτίου 2019

Το σχολείο της …«εμπιστοσύνης» και άλλα ευτράπελα: Μια κατά μέτωπο επίθεση στη δημόσια εκπαίδευση στη Γαλλία.



της Λίτσας Φρυδά

          Δεν έχουν τελειωμό οι μεταρρυθμίσεις που κατακλύζουν τη δημόσια εκπαίδευση στη Γαλλία, αφότου επικεφαλής του υπουργείου Παιδείας ανέλαβε ο Μπλανκέ: μετά το περίφημο Parcoursup, τις αλλαγές στις εξετάσεις του Μπακαλωρεά και στον τρόπο πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση αλλά και τις αλλαγές στο γενικό και επαγγελματικό λύκειο, ένα νέο αντιδραστικό νομοσχέδιο για την εκπαίδευση κατατέθηκε την Δευτέρα 11-2-19 στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση, με τον βαρύγδουπο τίτλο «το σχολείο της εμπιστοσύνης».

Παρασκευή 18 Ιανουαρίου 2019

Ο απεργιακός άνεμος φυσά ξανά στις Η.Π.Α.




Σχολιασμός και μετάφραση: Ε. Παπαποστόλου

          Μετά τις απεργίες των εκπαιδευτικών  την περασμένη  άνοιξη στις λεγόμενες «κόκκινες πολιτείες» των ΗΠΑ, μια νέα, πολύ σημαντική απεργία, ξεκίνησε την Δευτέρα 14/1/2019 στην πολιτεία του Λος Άντζελες αυτή τη φορά, με ένα πολύ σημαντικό διακύβευμα, το ίδιο το μέλλον της εκπαίδευσης.  Το άρθρο που ακολουθεί περιγράφει με συντομία τη σημασία της απεργίας αυτής όχι μόνο για τους εκπαιδευτικούς, όχι μόνο για την πολιτεία του Λος Άντζελες αλλά για την εκπαίδευση σε όλη την επικράτεια των ΗΠΑ. Η έκβαση της απεργίας αυτής, όμως, θα είναι σημαντικότατη για την εκπαίδευση σε όλο τον κόσμο. Η απεργία αυτή βάζει στο στόχαστρό της την νεοφιλελεύθερη πολιτική της ιδιωτικοποίησης, η οποία μέσα από τα δίκτυα εκπαιδευτικής πολιτικής που αποτελούνται από κυβερνήσεις, think-tank, διεθνείς οργανισμούς, διεθνείς αξιολογήσεις, rankings και εταιρείες παροχής εκπαιδευτικών υπηρεσιών και υλικών,  διαχέεται σε όλη την υφήλιο. Η σύγκρουση είναι άνιση, καθώς οι εκπαιδευτικοί για άλλη μια φορά θα αντιμετωπίσουν τα μεγαθήρια των οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων που προωθούν την ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης σε όλο τον κόσμο. Η δύναμη των εκπαιδευτικών βρίσκεται μόνο στη συμμαχία  τους με την πλειοψηφία της κοινωνίας που βασίζεται στο δικαίωμα στην καλή μόρφωση για όλα τα παιδιά και τους νέους, χωρίς ταξικούς και φυλετικούς διαχωρισμούς και εμπόδια.  Η χρονική σύμπτωση του αγώνα των αναπληρωτών εκπαιδευτικών στην Ελλάδα, που έρχεται αντιμέτωπη με ένα γρανάζι των πολιτικών της αγοραιοποίησης της εκπαίδευσης (αυτό της απορρύθμισης του δικαιώματος στην εργασία), με την απεργία των εκπαιδευτικών στις ΗΠΑ μας βοηθά να συνειδητοποιήσουμε τον κοινό αντίπαλο.

          Το άρθρο της Lois Weiner που ακολουθεί, δημοσιεύτηκε στις 6 Ιανουαρίου του 2019 στο διαδικτυακό περιοδικό Jacobin (διαθέσιμο στο https://www.jacobinmag.com/2019/01/utla-los-angeles-teachers-strike-privatization).
​

Γιατί έχει σημασία η απεργία των εκπαιδευτικών στο Λος Άντζελες.
της Lois Weiner

Περιοδικό JACOBIN, 6-1-2019
​

Πέμπτη 17 Ιανουαρίου 2019

Τα όνειρά μας δεν τρομάζουν με τις ασχήμιες σας


του Χρήστου Επαμ. Κυργιάκη

          Κι έρχεται η ώρα που πρέπει να πεις: Ως εδώ! Δεν πάει άλλο!
          Πάνε κοντά δέκα χρόνια που θέλουν να σε πείσουν πως είσαι ένας αύξων  αριθμός σε μια λίστα άβουλων κατοίκων ενός όμορφου βράχου κάπου στη Μεσόγειο. Κι ως αριθμός το μόνο που έχεις δικαίωμα να κάνεις είναι να προστίθεσαι με άλλους αριθμούς, να αφαιρείς και να αφαιρείσαι, να διαιρείσαι με τους γύρω σου για να πολλαπλασιάζεις τα κέρδη τους.
          Τεμπέλη σε ανεβάζουν και άχρηστο σε κατεβάζουν κι εσύ το δέχεσαι αδιαμαρτύρητα, ίσως κάπου να το πιστεύεις και να το χαίρεσαι κιόλας γιατί βολεύει την απραξία σου. Έτσι σιγά-σιγά χαμηλώνεις τα μάτια για να μην τους κοιτάς κατάματα.
          Ξυπνάς το πρωί τρομαγμένος από τα όνειρά σου γιατί έχεις πειστεί πως δεν δικαιούσαι ούτε τον ύπνο σου να ομορφαίνεις. Έτσι σιγά-σιγά αρχίζεις τα υπνωτικά χάπια για να μην ταράζεται η νυχτερινή σου κανονικότητα.

Τετάρτη 31 Οκτωβρίου 2018

Το «ε… ΟΧΙ!» του εκπαιδευτικού που δεν εισακούγεται εν έτει 2018


της Ολυμπίας Ζαραμπούκα

Μην τους αφήνετε να σας λένε: «Πάρε δάσκαλε 850 ευρώ και γίνε τιραμόλα … εμάς δεν μας νοιάζει! Δικό σου πρόβλημα, άλλοι πεινάνε».

Βλέποντας τις συγκινητικές εικόνες νηπιαγωγών και δασκάλων να παρελαύνουν για την επέτειο του ΟΧΙ της 28ης Οκτωβρίου με δύο και τρεις μαθητές, σε απομακρυσμένες και δυσπρόσιτες περιοχές της χώρας μας, έρχεται αυτόματα στη σκέψη μου η δυσκολία που αντιμετωπίζουν πολλοί συνάδελφοι, εκπαιδευτικοί όλων των βαθμίδων, να ασκήσουν το λειτούργημά τους σε περιοχές της χώρας με συγκοινωνιακές δυσκολίες, ειδικά όταν απαιτείται προς συμπλήρωση του ωραρίου τους, να μετακινούνται σε μεγάλες αποστάσεις και δύσβατες περιοχές.

Δευτέρα 22 Οκτωβρίου 2018

Κατ΄οίκον διδασκαλία: παιδιά ενός κατώτερου θεού;


της Σοφίας Στεφανίδου,
Γεννήθηκε αγόρι! Ένα υπέροχο, χαμογελαστό μωρό. Καθώς μεγάλωνε, μεγάλωναν και οι αγωνίες των γονιών του. Να είναι ευτυχισμένος, να φέρεται με σεβασμό, να έχει αξιοπρέπεια, να τιμά και να δίνει αξία στη γνώση. Γιατί μόνη εκείνη είναι το μοναδικό εφόδιο για τη ζωή του, η “προίκα” του, καθώς ούτε παιδί κάποιου επώνυμου, κατέχοντος την εξουσία, λεφτά, είναι. Γιατί εκείνα τα λόγια του ποιητή αποτέλεσαν φάρο στη ζωή τους:
“Μάθαινε και τ’ απλούστερα!
-Γι’ αυτούς που ο καιρός τους ήρθε
ποτέ δεν είναι πολύ αργά!
-Μάθαινε το αβγ, δε σου φτάνει,  μα συ
να το μαθαίνεις! Μη σου κακοφανεί!
-Ξεκίνα! Πρέπει όλα να τα ξέρεις!
Μην ντρέπεσαι να ρωτήσεις,
— Μην αφεθείς να πείθεσαι
-μάθε να βλέπεις συ ο ίδιος!
Ό,τι δεν ξέρεις ο ίδιος
καθόλου δεν το ξέρεις”.

Σάββατο 6 Μαΐου 2017

ΜΕΤΑΘΕΣΕΙΣ ΔΕ: μια αναμενόμενη σφαγή

Του Πάνου Ντούλα,
Καθηγητή Αγγλικής στο Εσπερινό ΕΠΑΛ Κορίνθου,
Αιρετού ΑΠΥΣΔΕ Πελοποννήσου

Το χαμηλότερο ποσοστό μεταθέσεων σημειώθηκε φέτος στη Γενική Αγωγή Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Συγκεκριμένα, μετάθεση κατάφεραν να πάρουν μόλις 213 συνάδελφοι και συναδέλφισσες, δηλαδή μόλις 3% (!!!) όσων είχαν κάνει αίτηση. Για να έχουμε ένα συγκριτικό μέτρο, ας δούμε τι έγινε τα προηγούμενα χρόνια:

Παρασκευή 28 Απριλίου 2017

Ένα αμερικάνικο ΟΧΙ στην ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης


Ένα αμερικάνικο ΟΧΙ στην ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης
του Γιώργου Καλημερίδη

    Τον περασμένο Νοέμβριο στην πολιτεία της Μασαχουσέτης των ΗΠΑ πραγματοποιήθηκε ένα πολύ ενδιαφέρον δημοψήφισμα για το αν θα έπρεπε να επεκταθούν τα λεγόμενα charter schools. Αν και παράδοξο για τα ελληνικά δεδομένα να γίνεται δημοψήφισμα για ζητήματα εκπαιδευτικής πολιτικής, το συγκεκριμένο δημοψήφισμα πήρε μεγάλες πολιτικές διαστάσεις, φτάνει να αναλογιστούμε ότι ψήφισαν περίπου 3.5 εκατομμύρια άνθρωποι και ξοδεύτηκαν 40 εκατ. δολάρια για την εκλογική καμπάνια των δύο αντίπαλων στρατοπέδων που είναι και το υψηλότερο ιστορικά για τη συγκεκριμένη πολιτεία. Το ερώτημα, αν και παραπλανητικό, καθώς δεν αφορούσε συνολικά την πολιτική απέναντι στα charter schools, αλλά τη δημιουργία ή όχι 12 καινούριων charters, μετατράπηκε σε μια συνολική πολιτική αντιπαράθεση μεταξύ των υποστηρικτών της επιχειρηματικής δράσης στα σχολεία και των εκπαιδευτικών σωματείων και των συλλογικοτήτων που υπερασπίζονται το δημόσιο σχολείο και βλέπουν τη μόρφωση ως συλλογικό κοινωνικό δικαίωμα.

Δευτέρα 17 Φεβρουαρίου 2014

Ο θρήνος ενός μαθηματικού

Χτες, σχεδόν τυχαία, ανακάλυψα στο διαδίκτυο ένα από τα πιο δυνατά κείμενα που διάβασα ποτέ για τα σχολικά μαθηματικά. Μεταφράζω την πρώτη από τις 25 σελίδες από το “θρήνο ενός μαθηματικού” (A mathematician’s lament) του Paul Lockhart.
Ένας μουσικός ξυπνά από έναν τρομερό εφιάλτη. Στο όνειρό του βρίσκεται σε μια κοινωνία όπου η μουσική εκπαίδευση έχει γίνει υποχρεωτική. “Βοηθάμε τους μαθητές μας να γίνουν πιο ανταγωνιστικοί σε έναν όλο και περισσότερο γεμάτο από ήχους κόσμο”. Εκπαιδευτικοί, σχολικά συστήματα και το κράτος έχουν τεθεί επικεφαλής αυτού του ζωτικής σημασίας έργου. Ανατίθενται μελέτες, σχηματίζονται επιτροπές και αποφάσεις παίρνονται – όλα χωρίς τη συμμετοχή ή συμβουλή ούτε ενός επαγγελματία μουσικού ή συνθέτη.
Εφόσον είναι γνωστό ότι οι μουσικοί βάζουν κάτω τις ιδέες τους σε παρτιτούρες, αυτές οι περίεργες μαύρες τελείες και γραμμές πρέπει να αποτελούν τη “γλώσσα της μουσικής”. Είναι επιτακτική ανάγκη οι μαθητές να μάθουν άπταιστα τη γλώσσα αυτή, αν θέλουν να αποκτήσουν σε κάποιο βαθμό μουσική ικανότητα· πράγματι, θα ήταν γελοίο να περιμένουμε ένα παιδί να τραγουδήσει ένα τραγούδι ή να παίξει κάποιο όργανο χωρίς να έχει ισχυρά θεμέλια στη μουσική σημειογραφία και θεωρία. Το να παίζει και να ακούει κανείς μουσική, πόσο μάλλον να συνθέτει ένα πρωτότυπο κομμάτι, θεωρούνται πολύ προχωρημένα θέματα και γενικώς έχουν μετατεθεί για το πανεπιστήμιο, και πιο συχνά για το μεταπτυχιακό.
Όσον αφορά τα σχολεία βασικής και μέσης εκπαίδευσης, η αποστολή τους είναι να εκπαιδεύσουν τους μαθητές ώστε να χρησιμοποιούν αυτή τη γλώσσα – να παίζουν πέρα – δώθε με τα σύμβολά της, σύμφωνα με ένα συγκεκριμένο σύνολο κανόνων: “Στην ώρα της μουσικής βγάζουμε τις κόλλες πενταγράμμου, ο δάσκαλος γράφει μερικές νότες στον πίνακα κι εμείς τις αντιγράφουμε ή τις μεταφέρουμε σε άλλο κλειδί. Πρέπει να είμαστε σίγουροι ότι γράφουμε τα κλειδιά στην αρχή του πενταγράμμου σωστά, κι ο δάσκαλός μας επιμένει πολύ ότι πρέπει να μαυρίζουμε εντελώς τις νότες με αξία τετάρτου. Μια φορά είχαμε μια άσκηση με μια χρωματική κλίμακα και την έκανα σωστά, αλλά ο δάσκαλος δε μου έβαλε καλό βαθμό γιατί είχα βάλει τα στελέχη να δείχνουν προς τη λάθος μεριά.”
Με όλη τους τη σοφία, οι εκπαιδευτικοί σύντομα αντιλαμβάνονται ότι ακόμα και σε πολύ μικρά παιδιά μπορεί να παρέχεται τέτοιου είδους μουσική εκπαίδευση. Στην πραγματικότητα, θεωρείται αρκετά επαίσχυντο αν το τριτάκι κάποιου δεν έχει απομνημονεύσει εξ ολοκλήρου τον κύκλο των πέμπτων. “Θα χρειαστεί να κάνω στο γιο μου ιδιαίτερα. Δεν κάθεται να διαβάσει μουσική με τίποτα. Λέει ότι είναι βαρετή. Κάθεται και χαζεύει έξω από το παράθυρο, ενώ ψιθυρίζει μελωδίες και φτιάχνει ανόητα τραγουδάκια.”
Στις μεγαλύτερες τάξεις η πίεση αυξάνεται. Εξάλλου οι μαθητές πρέπει να είναι έτοιμοι για τα διαγωνίσματα και τις εξετάσεις εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Οι μαθητές διδάσκονται Κλίμακες και Τρόπους, Μέτρο, Αρμονία και Αντίστιξη. “Είναι πολλά αυτά που πρέπει να μάθουν, όμως αργότερα στο πανεπιστήμιο όταν θα έχουν την ευκαιρία να τα ακούσουν αυτά τα πράγματα, θα εκτιμήσουν όλη τη σκληρή δουλειά που κατέβαλαν στο λύκειο”. Φυσικά, δεν είναι πολλοί οι φοιτητές που επικεντρώνονται στη μουσική, οπότε μόνο λίγοι θα καταφέρουν να ακούσουν τη μουσική που οι μαύρες τελείες αναπαριστούν. Παρόλα αυτά είναι σημαντικό κάθε μέλος της κοινωνίας να μπορεί να αναγνωρίζει μια αλλαγή τονικότητας ή μια φούγκα, ασχέτως αν δεν τις ακούσουν ποτέ. “Να σου πω την αλήθεια, οι περισσότεροι μαθητές δεν είναι πολύ καλοί στη μουσική. Βαριούνται στην τάξη, οι δεξιότητές τους είναι περιορισμένες, και οι εργασίες τους μετά βίας διαβάζονται. Οι περισσότεροι από αυτούς δε δίνουν δεκάρα για το πόσο σημαντική είναι η μουσική στις μέρες μας· θέλουν απλά να πάρουν όσο το δυνατόν λιγότερα μαθήματα μουσικής και να ξεμπερδεύουν. Υποθέτω ότι απλά υπάρχουν άνθρωποι που το έχουν και άλλοι που δεν το ‘χουν. Είχα όμως μια μαθήτρια κάποτε, ήταν φοβερή! Τα φύλλα της ήταν άψογα. Κάθε νότα στη θέση της, τέλεια καλλιγραφία, διέσεις, υφέσεις, σκέτη ομορφιά. Θα γίνει φοβερή μουσικός μια μέρα.”
Καθώς ξυπνάει λουσμένος στον κρύο ιδρώτα, ο μουσικός αντιλαμβάνεται, όλος ευγνωμοσύνη, ότι ήταν ένα τρελό όνειρο. “Μα, φυσικά!” καθησυχάζει τον εαυτό του, “Καμιά κοινωνία δε θα μείωνε ποτέ μια τόσο όμορφη και ουσιαστική μορφή τέχνης σε κάτι τόσο ανόητο και ασήμαντο· κανένας πολιτισμός δε θα μπορούσε να φανεί τόσο σκληρός στα παιδιά του ώστε να τους στερήσει ένα τόσο φυσικό, ικανοποιητικό μέσο ανθρώπινης έκφρασης. Τι παραλογισμός!”
Εντωμεταξύ, στην άλλη μεριά της πόλης ένας ζωγράφος ξυπνά από ένα παρόμοιο εφιάλτη…

Πέμπτη 21 Νοεμβρίου 2013

ΜySchool: Ο «μεγάλος αδελφός» στα σχολεία! Το νέο πληροφοριακό σύστημα του υπουργείου Παιδείας είναι ένας μηχανισμός επιτήρησης και τιμωρίας για εκπαιδευτικούς και μαθητές.

Το νέο πληροφοριακό σύστημα του υπουργείου Παιδείας είναι ένας μηχανισμός επιτήρησης και τιμωρίας για εκπαιδευτικούς και μαθητές

→Πίσω από τις «εξεταστικές δοκιμασίες» του ΟΟΣΑ κρύβεται ένα «σχολείο-βιομηχανία» που θα προετοιμάζει τους μαθητές για εργαζόμενους με συγκεκριμένες και τυποποιημένες-κατακερματισμένες γνώσεις

Του Χρήστου Κάτσικα

Τα τελευταία χρόνια, η αποτελεσματικότητα του ελληνικού συστήματος «μετριέται» και «αποτιμάται» από διεθνείς οργανισμούς, όπως ο ΟΟΣΑ, που δίνει και «συμβουλές» για τη βελτίωση της ποιότητάς του. Οι συμβουλές αυτές προσπαθούν να εναρμονίσουν το ελληνικό σχολείο στα μέτρα των σχολείων των αναπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών.

Δημιουργείται έτσι ένας «παγκόσμιος σχολικός ιδεότυπος»: το σχολείο της μετρήσιμης αποτελεσματικότητας, των εξετάσεων και των βαθμών. Και κατά… παράδοξο τρόπο οι συμβουλές του ΟΟΣΑ συγκλίνουν πάντα στον περιορισμό των εργασιακών δικαιωμάτων και κατακτήσεων των εκπαιδευτικών. Ομως, ας δούμε τα πράγματα πιο αναλυτικά:

Πολιτική κατασκευή

Αυτή καθ’ εαυτήν η έννοια της σχολικής αποτελεσματικότητας δεν υπάρχει. Είναι μια πολιτική κατασκευή, η οποία μέσα από την έρευνα μετατρέπεται σε επιστημονική κατασκευή. Το κύρος ενός διεθνούς οργανισμού -στην προκειμένη περίπτωση του ΟΟΣΑ- είναι αυτό που νομιμοποιεί τη μεθοδολογία της έρευνας, παρά τα προβλήματά της, και παγιώνει στην κοινή γνώμη τα αποτελέσματά της.

Το βασικό κριτήριο που θέτει ο ΟΟΣΑ προκειμένου να «μετρήσει» την αποτελεσματικότητα εκπαιδευτικών συστημάτων είναι η επίδοση των μαθητών σε σταθμισμένα τεστ στη γλώσσα (γραμματική και συντακτικό) και σε γνώσεις στις θετικές επιστήμες και στα μαθηματικά. Αυτό, κατ’ αρχάς, υποκρύπτει έναν «φυλετισμό της νοημοσύνης», όπως τον αποκαλεί ο Bourdieu. Κάποιες ικανότητες στα μαθηματικά ή στη γλώσσα θεωρούνται ανώτερες από κάποιες άλλες (ζωγραφική, μουσική, άλλες δεξιότητες).

Επίσης, η γλώσσα κατακερματίζεται σε κανόνες γραμματικής και συντακτικού προκειμένου να εξεταστεί. Προκύπτει έτσι ότι οι μαθητές δεν γνωρίζουν την εθνική τους γλώσσα, καθώς δεν μπορούν να απαντήσουν σε κανόνες γραμματικής και συντακτικού. Επίσης, παράμετροι που σχετίζονται με την κοινωνική λειτουργία του σχολείου, τον επιλεκτικό του ρόλο και την κοινωνική προέλευση των μαθητών έχουν εξοβελιστεί και δεν εξετάζονται καθόλου.

Και φυσικά, η αρνητική αποτύπωση, δηλαδή η ανάδειξη του ότι οι μαθητές δεν γνωρίζουν αυτά που ζητάει ο ΟΟΣΑ δημιουργεί πιέσεις ώστε να γίνουν εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις σε τέτοιες κατευθύνσεις που θα προετοιμάζουν τους μαθητές καλύτερα για τις απαιτήσεις των επόμενων «διεθνών εξεταστικών δοκιμασιών».

Πίσω από τις «εξεταστικές δοκιμασίες» του ΟΟΣΑ ελλοχεύει ένα «σχολείο-βιομηχανία» που θα προετοιμάζει εργαζόμενους με συγκεκριμένες και τυποποιημένες-κατακερματισμένες γνώσεις στα «βασικά» αντικείμενα διδασκαλίας (ανάγνωση – μαθηματικά – φυσικές επιστήμες – πληροφορική) προκειμένου να προσαρμοστεί στην οικονομία της «Νέας Εποχής».

Η κ. PISA τού κ. ΟΟΣΑ

Στην υποχρεωτική εκπαίδευση, στις περισσότερες χώρες της Δύσης, αρκετά χρόνια τώρα, το κύριο μέσο επιβολής ομοιόμορφου τρόπου εκπαίδευσης είναι ο διαγωνισμός PISA του ΟΟΣΑ που με τα πορίσματά του προσανατολίζει την παγκόσμια εκπαίδευση προς τους επιδιωκόμενους στόχους.

Στην πράξη οι στόχοι αυτοί προωθούν αντί της γνώσης τη δεξιότητα. Για να πάει καλά μια χώρα στον διαγωνισμό πρέπει οι μαθητές της να έχουν αντιμετωπίσει τη Γλώσσα σχεδόν αποκλειστικά ως εργαλείο επικοινωνίας, να έχουν διδαχτεί από τα Μαθηματικά κυρίως μεθόδους επίλυσης πρακτικών προβλημάτων, ενώ στις Φυσικές επιστήμες να μην έχουν εμβαθύνει στο γιατί αλλά στο πώς. Ετσι, το εκπαιδευτικό σύστημα θα πρέπει, προσαρμοζόμενο στους στόχους του προγράμματος, να «προπονεί» τους μαθητές σε τέτοιου είδους θέματα αντί να τους διδάσκει, να τους καταρτίζει αντί να τους εκπαιδεύει.

Και βέβαια για να προχωρήσει απρόσκοπτα όλη η διαδικασία απαιτείται ένας μηχανισμός επιτήρησης και τιμωρίας. Οπότε το υπουργείο Παιδείας καλεί τους διευθυντές των σχολείων να συμπληρώνουν σε καθημερινή βάση ένα νέο πληροφοριακό σύστημα που φέρει το όνομα mySchool.

Μια στοιχειώδης μελέτη στις φόρμες που χρειάζεται να συμπληρωθούν φέρνει αυθόρμητα στο μυαλό το βιβλίο του Οργουελ «1984». Γιατί μόνο αθώο δεν είναι το νέο πληροφοριακό σύστημα και βεβαίως συνδέεται με ένα νήμα με το «αποτελεσματικό σχολείο» όπως το έχει στα σχέδιά της η κυρίαρχη εκπαιδευτική πολιτική. Δεν είναι απλώς αποτύπωση της πραγματικότητας, αλλά εργαλείο άσκησης πολιτικής στον χώρο της δημόσιας εκπαίδευσης και μάλιστα με ασφυκτικό τρόπο και σε καθεστώς φόβου και επιβολής.

Ας δούμε ενδεικτικά ορισμένα ζητήματα που καταγράφει ο Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. «Ο Αριστοτέλης», γιατί είναι αδύνατον να καταγραφούν όλα (μόνον οι οδηγίες είναι σχεδόν 250 σελίδες)!

1. Οι καρτέλες των μαθητών περιλαμβάνουν όλα τα προσωπικά τους στοιχεία, από διεύθυνση, τηλέφωνο έως το ΑΜΚΑ τους. Τι τα χρειάζεται το υπουργείο όλα αυτά; Γιατί πρέπει να υπάρχει κεντρική ηλεκτρονική καταγραφή προσωπικών δεδομένων τέτοιου εύρους; Η σχολική μονάδα έχει -και μάλιστα ηλεκτρονικά περασμένα- τα βασικά στοιχεία των μαθητών της, τι εξυπηρετεί η κεντρική συγκέντρωση των μαθητών όλης της χώρας και μάλιστα με στοιχεία αυστηρά προσωπικά;

2. Η καταγραφή των απουσιών των μαθητών σε καθημερινή βάση. Γιατί το υπουργείο χρειάζεται να κάνει και πάλι κεντρική πανελλαδική καταγραφή; Γιατί όλα τα στοιχεία της φοίτησής τους (επίδοση, έλεγχοι, απολυτήρια, μετακινήσεις κ.λπ.) θα καταγράφονται κεντρικά; Υπάρχει κάποιος εκπαιδευτικός λόγος για αυτό;

3. Οι άδειες των εκπαιδευτικών. Από πότε οι άδειες των εκπαιδευτικών εγκρίνονται από κεντρικό πληροφοριακό σύστημα και όχι από την υπηρεσία και τα αρμόδια όργανα, όπως αναφέρει η νομοθεσία; Η καταγραφή των απεργιών και των στάσεων εργασίας σε κεντρική αποτύπωση που δεν έχει σχέση με τη μισθοδοσία αλλά γίνεται ανά σχολική μονάδα ποια σκοπιμότητα εξυπηρετεί;

Σύστημα ελέγχου

Δεν χωράει καμία αμφιβολία ότι η σκοπιμότητα της χρήσης του «mySchool» είναι πολιτική και όχι πληροφοριακή. Είναι αυστηρό σύστημα ελέγχου, αποσκοπεί στην αυτοσυμμόρφωση των εκπαιδευτικών μέσω του φόβου και της υποταγής, μέσω αυτού εγκαταλείπεται η σχετική αυτονομία της σχολικής μονάδας. Συνδέεται άμεσα με διαδικασίες αξιολόγησης ακόμα και μέσω της επίδοσης των μαθητών, πειθάρχησης και ασφυκτικού ελέγχου που βασίζεται στον αυταρχισμό και στην επιβολή των κυβερνητικών επιδιώξεων για την εκπαίδευση και τον εκπαιδευτικό.

Η καταγραφή της επίδοσης των μαθητών δένεται με την αξιολόγηση της σχολικής μονάδας, την κατηγοριοποίηση και την αξιολόγηση του εκπαιδευτικού.

Οι απουσίες είναι γι’ αυτούς μετρήσιμος δείκτης σχετικά με τη μαθητική διαρροή, που με τη σειρά της δένεται με την αξιολόγηση, αλλά είναι και εργαλείο αναστολής τμημάτων ολοήμερων και συμπτύξεων ακόμα και στα μέσα της σχολικής χρονιάς.

Παρασκευή 11 Οκτωβρίου 2013

Επιτέλους μια οργανική και ας απολυθώ

Η νέα τροπολογία του Υπ. Παιδείας που βγήκε στο φως της δημοσιότητας  και που αφορά τις ¨οργανικές θέσεις όλων των εκπαιδευτικών¨ ήρθε να μετατρέψει σε τρικυμία τα ήδη ταραγμένα νερά σχετικά με την ανασφάλεια που επικρατεί τελευταία στην πολύπαθη ζωή των περισσότερων εκπαιδευτικών. Το σύνθημα του υπουργείου είναι ¨οργανική θέση για όλους ¨ κάτι που ο υπουργός Παιδείας είχε προαναγγείλει μέσα στο καλοκαίρι και που μάλλον είχε περάσει στα ψιλά της επικαιρότητας.

Αρθρογράφος: 
Δημήτρης Τσιριγώτης
Τι προβλέπει με λίγα λόγια η τροπολογία αυτή;
Α) Όσοι έχουν οργανική θέση μέχρι σήμερα τη κρατάνε (ακόμα και αυτοί που είναι αποσπασμένοι σε άλλο σχολείο ή  φορέα ή έχουν πάρει νόμιμη άδεια)
 
Β)Οι επί θητεία (Διευθυντές, Σύμβουλοι, υπεύθυνοι ΕΚΦΕ κ. α ) που δεν έχουν οργανική θέση σε σχολείο θα αποκτήσουν μία μέχρι την 21 /10/2013 με αίτηση προτίμησης  που θα περιλαμβάνει μέχρι 5 σχολεία (ανεξάρτητα αν αυτά τα σχολεία έχουν πραγματικά κενά ωρών της ειδικότητά τους )
 
Γ) Όσοι δεν έχουν οργανική θέση αποκτούν οργανική θέση στο σχολείο που είναι λειτουργικά τοποθετημένοι (που καλύπτουν το διδακτικό τους ωράριο ή έχουν τις περισσότερες ώρες του διδακτικού τους ωραρίου) μέχρι την 21 /10/2013 (ανεξάρτητα αν η θέση που καλύπτουν είναι μια οργανική θέση άλλου καθηγητή που για κάποιο λόγο απουσίαζε από τη θέση του). Θα έχουμε το παράδοξο της δημιουργίας μιας οργανικής πάνω στην άλλη. Δηλαδή δυο οργανικές για την ίδια θέση.
 
Δ) Όσοι δεν έχουν οργανική θέση και είναι αποσπασμένοι σε σχολεία ή φορέα  ή και σε νόμιμη άδεια αποκτούν οργανική θέση ,μέχρι την 21 /10/2013 ,σε σχολείο της περιοχής που ανήκουν οργανικά με απόφαση του οικείου Διευθυντή Εκπαίδευσης και χωρίς δικής τους  δήλωση προτίμησης. Προφανώς θα πρόκειται για μια ¨εικονική οργανική θέση ¨ για να φαίνεται ότι και αυτοί ανήκουν οργανικά σε κάποιο συγκεκριμένο σχολείο.
 
Ε) Οι υπεραριθμίες που οφείλονται σε συγχωνεύσεις, καταργήσεις, μειώσεις αριθμού τμημάτων εξακολουθούν να διευθετούνται βάσει του ΠΔ 50/1996, όπως μέχρι σήμερα δηλαδή.(δηλαδή αυτού του τύπου υπεράριθμοι προηγούνται από όλους στην κατοχύρωση οργανικής θέσης)
 
ΠΡΟΣΟΧΗ: Οι νέες αυτές οργανικές θέσεις που θα δημιουργηθούν θα είναι ¨προσωρινές οργανικές θέσεις¨ μέχρι τον Ιούλιο του 2014 όπου τότε θα δοθεί η δυνατότητα( σε όποιους επιθυμούν) μιας νέας και τελικής ανακατανομής των θέσεων αυτών (με δηλώσεις προτίμησης από τους ενδιαφερόμενους).Υποθέτω ότι οι θέσεις αυτές θα ανακατανεμηθούν με τη μέθοδο της ¨καραμπόλας¨(δηλαδή ο Α παίρνει τη θέση του Β αν ο Β παίρνει τη θέση του Γ  κ.τ.λ).Όταν ολοκληρωθεί η διαδικασία αυτή την 30/7/2014 τότε θα έχουμε τις ¨τελικές οργανικές θέσεις¨.
Αυτές οι οργανικές θέσεις δεν θα έχουν κανέναν minimum περιορισμό ωρών.( όπως τις 12 ώρες που είχαμε μέχρι σήμερα).Για το λόγο αυτό θα δίνεται η δυνατότητα κάποιος να εξαντλεί το διδακτικό του ωράριο μέχρι και σε 5 όμορα σχολεία .Αν και μετά από αυτό δεν έχει επιτευχθεί η συμπλήρωση του υποχρεωτικού του ωραρίου θα μπορεί να το συμπληρώνει με άλλες ενδοσχολικές δραστηριότητες (ΠΔΣ , Ενισχυτική Διδασκαλία, Γλωσσομάθεια, και υπηρεσίες διοίκησης στο σχολείο τους ή σε όμορο σχολείο κ.α ).
 
Παρατηρήσεις και συμπεράσματα
 
Με τις κινήσεις αυτές φαίνεται ότι κάποια πράγματα που γνωρίζαμε μέχρι σήμερα θα πάψουν να υφίστανται πλέον. Αναφέρομαι στις κατηγορίες εκπαιδευτικών χωρίς οργανική θέση που φέρουν το διακριτικό τίτλο : «στη Διάθεση του ΠΥΣΔΕ». Επίσης αναφέρομαι και στον τύπο διδακτικού κενού που υπάρχει στα σχολεία που λέγεται «λειτουργικό κενό». Όλοι πλέον οι εκπαιδευτικοί θα καλύπτουν  οργανικές θέσεις. Κάθε ένας θα έχει χρεωθεί σε ένα σχολείο μόνιμα και θα μπορεί να πάει σε νέο μόνο με την διαδικασία των  μεταθέσεων. Έτσι εξηγείται και η φειδωλότητα που έδειξε το Υπουργείο στον αριθμό των φετινών αποσπάσεων(δεν ήθελε να ανακατέψει τη τράπουλα παραπάνω από όσο είναι ήδη ανακατεμένη).Από ότι φαίνεται γενικά ο θεσμός των αποσπάσεων πάει ουσιαστικά για κατάργηση. Ο μόνος τρόπος για να μετακινείται κάποιος από την οργανική του θα είναι μόνο σε μια νέα οργανική με  κανονική ή υποχρεωτική μετάθεση.
 
Εδώ έρχεται να κουμπώσει και η κίνηση του Υπουργείου να τρέξει αυτές τις μέρες το ΠΔ για τους ολικά υπεράριθμους ( ¨υποχρεωτικές μεταθέσεις¨ ) και να το θέσει ξανά εσπευσμένα στο ΣτΕ για τις τελικές διορθώσεις. Οι ¨υποχρεωτικές μεταθέσεις¨ αν όχι από φέτος , τότε από το νέο διδαχτικό έτος θα είναι το εργαλείο που θα λύνει τα χέρια  στον Υπουργό για τη διευθέτηση εκείνων των εκπαιδευτικών που δεν θα βρίσκουν οργανική στη περιοχή τους .Τότε θα τους δίνεται η δυνατότητα να αναζητήσουν οργανική αρχικά στην ίδια Περιφέρεια ( 5 επιλογές σχολείων ή ομάδες σχολείων) και αν δεν επιτευχθεί η εξεύρεση οργανικής στη Περιφέρεια να αναζητούν οργανική πλέον στην Επικράτεια ( 5 επιλογές σχολείων ή ομάδες σχολείων).
 
Τι επιδιώκει το Υπουργείο Παιδείας;
 
Εδώ θα ήθελα να πω δεν μπορούμε να είμαστε στο ¨μυαλό του Κ. Αρβανιτόπουλου¨ για αυτό το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι υποθέσεις:
 
ΣΕΝΑΡΙΟ 1 (ΠΟΥ ΔΕΝ ΟΔΗΓΕΙ ΣΕ ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΤΗΤΕΣ)
 
Ο υπουργός έχει θέσει σε εφαρμογή αυτό που έχει κατά επανάληψη πει για «εξορθολογισμό» στις θέσεις των εκπαιδευτικών στα σχολεία. Αυτό που εννοούσε ήταν : α) η  μετακίνηση εκείνων που πλεονάζουν σε μια περιοχή σε άλλη που είναι ελλειμματική και β)  την κατάργηση του θεσμού των αναπληρωτών και των ωρομισθίων αφού όλη τη δουλειά ακόμα και τη βρώμικη (απομακρυσμένες περιοχές ή και ΠΔΣ ) θα τη βγάζουν πλέον οι μόνιμοι.
 Οι οργανικές θέσεις θα είναι ονομαστικές και έτσι κάθε 1η του Σεπτέμβρη όλοι οι εκπαιδευτικοί θα βρίσκονται στις θέσεις τους .Από την άλλη το υπουργείο κάνει ότι μπορεί για να πείσει ότι αυτή η κίνηση να δώσει  ¨οργανική θέση για όλους ¨ είναι ένα δώρο προς τους εκπαιδευτικούς .Οι πληροφορίες ότι η Τρόικα δεν αναγνωρίζει τους καθηγητές που βρίσκονται «στη Διάθεση του ΠΥΣΔΕ» έρχονται να ενισχύσουν την εικόνα που θέλει να βγάζει  το υπουργείο προς τα έξω ότι κάνει ότι μπορεί για να τους σώσει από τη διαθεσιμότητα. Βέβαια ας μας επιτρέψει το υπουργείο να είμαστε λίγο καχύποπτοι ως προς τις πραγματικές του διαθέσεις λόγω του βεβαρυμμένου πρόσφατου παρελθόντος .Ακόμα βέβαια και να επαληθευτεί αυτό το λογικοφανές σενάριο δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι πολλοί συνάδελφοί μας θα έχουν υποστεί βίαιο ξεριζωμό από το τόπο που ζούσαν για τις ¨ανάγκες της υπηρεσίας¨, κρινόμενοι τεχνητά πλεονάζοντες .Και βέβαια δεν θα πρέπει να ξεχάσουμε και τους συνάδελφούς μας αναπληρωτές και ωρομισθίους που θα έχουν θυσιαστεί στο βωμό αυτού που το υπουργείο αρέσκεται να  ονομάζει ¨νοικοκύρεμα¨ αλλά  που στην ουσία πρόκειται για ¨κούρεμα¨ .
 
ΣΕΝΑΡΙΟ 2 (ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΣΕ ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΤΗΤΕΣ)
 
Η χειρότερη εξέλιξη που θα μπορούσε να έχει το θέμα αυτό είναι η μεταφορά  της συνταγματικά κατοχυρωμένης ¨οργανικότητας ¨ που έχουν όλοι ανεξαιρέτως οι εκπαιδευτικοί από το Υπουργείο Παιδείας  στη σχολική μονάδα που θα ανήκουν. ( πηγή :το πολύ σημαντικό άρθρο του Μαυρογένη με τίτλο ¨Το τυρί το βλέπεις, τη φάκα την είδες;¨) Σε αυτή τη περίπτωση η οργανική αυτή θέση θα είναι ευάλωτη και η απώλειά της ( συγχώνευση σχολείων, ελάττωση αριθμού τμημάτων)  μπορεί να οδηγεί ακόμα και σε απόλυση και μάλιστα να είναι σε συμφωνία με το Σύνταγμα (2008 -Άρθρο 103, παρ. 4): «Οι δημόσιοι υπάλληλοι που κατέχουν οργανικές θέσεις είναι μόνιμοι εφόσον αυτές οι θέσεις υπάρχουν».
 
Εδώ να προσθέσω ότι αν οι οργανικές θέσεις αποκεντρωθούν και μεταφερθούν στα σχολεία (άρα ο κάθε εκπαιδευτικός θα ανήκει αποκλειστικά στο σχολείο και όχι στο Υπουργείο) τότε είναι πιθανόν να μπουν σε εφαρμογή κάποια άλλα καταστροφικά σενάρια που κατά καιρούς κυκλοφορούν. Μπορεί να γίνει μια γενική αποκέντρωση των σχολείων τα οποία να περάσουν στους Δήμους και οι εκπαιδευτικοί να λογίζονται πλέον ως δημοτικοί υπάλληλοι και το καθεστώς εργασίας τους να είναι πλέον παρόμοιο με των ¨συμβασιούχων¨. Τότε βέβαια θα βληθεί και η κατοχυρωμένη μονιμότητα των εκπαιδευτικών.
 
Το μόνο σίγουρο είναι πίσω από αυτή την ελαστικοποίηση της οργανικότητας (¨οργανική θέση για όλους ¨) υπάρχει ο κίνδυνος της απαξίωσης και της τελικής κατάργησής της .Και μετά θα δεν μένει τίποτα άλλο από το να πέσει σαν ώριμο φρούτο η  άρση  της μονιμότητας. Ας ελπίσουμε να μην επαληθευτούν τα σενάρια αυτά.
 
 
Διαβάστε περισσότερα: http://www.alfavita.gr/apopsin/%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%84%CE%AD%CE%BB%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%BF%CF%81%CE%B3%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B1%CF%82-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BB%CF%85%CE%B8%CF%8E#ixzz2hR59h9er
Follow us: @alfavita on Twitter | alfavita.gr on Facebook