Πίσω από τις μασκαρεμένες λέξεις

    «Σας θυμίζω ότι η χώρα μας έχει ένα από τα πιο υπερσυγκεντρωτικά εκπαιδευτικά συστήματα στην Ευρώπη. Αυτό το αλλάζουμε και θα το αλλάξουμε προσεχώς και με ένα άλλο νομοσχέδιο, στο οποίο αποκεντρώνουμε διαρκώς εξουσίες». (Ν. Κεραμέως)

    «Η Παιδεία έχει ανάγκη από πιο αυτόνομα και δημιουργικά σχολεία. Με μεγαλύτερη ελευθερία στην οργάνωση, στη διαχείριση πόρων, στην επιλογή διδακτικού προσωπικού, στην κατάρτιση προγράμματος σπουδών. Να ξεφύγουμε από την τυραννία του ωρολογίου προγράμματος… και αξιολόγηση παντού». (Κ. Μητσοτάκης)

    Μιὰ ἐκ τῶν πλέον χαρακτηριστικῶν διαφορῶν μεταξὺ αυταρχισμοῦ καὶ δημοκρατίας εἶναι οἱ μασκαρεμένες λέξεις. Σὲ βαθμὸ μάλιστα ὥστε αὐτὸς ποὺ δὲν ἔχει σχέση μὲ τὴ σχολιαζόμενη πραγματικότητα (ἐν προκειμένω τοῦ σχολείου) νὰ πιστεύει ὅτι σὲ λίγο θὰ ζήσουμε στὴν ἐκπαίδευση τὴν οὐτοπία σχεδὸν τῆς ἀπόλυτης ἐλευθερίας καὶ αὐτοπραγμάτωσης…

Η τηλεκπαίδευση ως δούρειος ίππος διάλυσης της δημόσιας & δωρεάν εκπαίδευσης

της Γιώτας Ιωαννίδου

Σε πρόσφατη τηλεοπτική εκπομπή η υπουργός παιδείας απαντώντας σε ερώτημα για τα προβλήματα της τηλεκπαίδευσης -όπως στο ορεινό χωριό της Ηλείας- την εκθείασε για μια ακόμη φορά επιμένοντας στα εκατομμύρια των μαθητών που συνδέονται, χάρις και στις ιδιωτικές χορηγίες, και στο περίφημο «προχώρημα της ύλης» που επιτυγχάνεται. Το ίδιο χρονικό διάστημα ο βουλευτής της ΝΔ και πρώην υπουργός παιδείας, Ευριπίδης Στυλιανίδης, πρόσθεσε αναφορικά με το ζήτημα των προβλημάτων συμμετοχής των δημόσιων σχολείων στην τηλεκπαίδευση σε αντίθεση με τα ιδιωτικά σχολεία: «αυτό δείχνει τη δύναμη της ιδιωτικής πρωτοβουλίας».

Ας αντιπαρέλθουμε τη φτήνια των επιχειρημάτων υπεράσπισης του καλοταϊσμένου ιδιωτικού τομέα, όταν περνάμε μια περίοδο που η μάχη για την ίδια τη ζωή κρίνεται στην αντοχή και το σθένος των δημόσιων νοσοκομείων, των γιατρών και των υγειονομικών, που η κυβέρνηση όχι απλά συνεχίζει να αφήνει αβοήθητους αλλά επιπλέον τους υπονομεύει. Το να μην αντιλαμβάνεται κανείς όμως το μέγεθος της καταστροφής που συμβαίνει αυτή την περίοδο στην εκπαίδευση (όπως προφανώς και στην εργασία και τη δημοκρατία και εν γένει στα κοινωνικά αγαθά και δικαιώματα), υπερβαίνει τα όρια της ιδεοληπτικής υπέρ του κεφαλαίου αγκύλωσης.

«Κατασκεύασαν» 30 χιλιάδες υποψηφίους κάτω από τη βάση για να νομιμοποιήσουν “κόφτες” της ροής στα Δημόσια Πανεπιστήμια

του Χρήστου Κάτσικα

Προσεχώς οι σειρήνες της εκπαιδευτικής τρομολαγνείας

Περίπου 200 Τμήματα ΑΕΙ θα δεχθούν φέτος πάνω από 15.000 υποψηφίους με βαθμολογία κάτω από τη βάση (30.000 συνολικά οι υποψήφιοι με βαθμολογία κάτω από τη βάση). Σε ορισμένα μάλιστα από αυτά η βάση εισαγωγής θα διαμορφωθεί κάτω από τα 5.000 μόρια.

Είναι σίγουρο ότι η Υπουργός της Παιδείας θα δηλώσει προβληματισμένη με την εικόνα της εισόδου υποψηφίων με βαθμό κάτω από τη βάση και έτσι θα δώσει το έναυσμα για να ανοίξουν στο διαπασών οι σειρήνες της εκπαιδευτικής τρομολαγνείας και να δώσουν τα ρέστα τους οι δημοσιογράφοι της αυλής, «αναλυτές» και «ειδικοί», ένας ατελείωτος οχετός που είναι περισσότερο πρόθυμος από ποτέ να μπετονάρει με την «άποψή» του την κυβερνητική «γραμμή».

Η γραμμή είναι γνωστή και την έχει περιγράψει πολύ πριν την ανακοίνωση των φετινών βάσεων εισαγωγής ο νέος Πρωθυπουργός, όταν ακόμη δεν είχε γίνει Πρωθυπουργός, αλλά είχε τελειώσει το Χάρβαντ: “Η εισαγωγή σε εκπαιδευτικά ιδρύματα με πολύ χαμηλή βαθμολογία υπονομεύει την έννοια της ανώτατης εκπαίδευσης”, είχε ανακαλύψει ο Κ. Μητσοτάκης τέτοιο καιρό πριν από δυο χρόνια (29/8/2018) και υπογράμμιζε ότι «από το 2005, ως νέος Βουλευτής, είχα υποστηρίξει την καθιέρωση ενός κατώτατου ορίου εισαγωγής στα Πανεπιστήμια. Η ρύθμιση αυτή πρέπει να επανέλθει. Και θα επανέλθει».

Πλατφόρμες αξιολόγησης των εκπαιδευτικών και κατηγοριοποίηση των σχολικών μονάδων

του Χρήστου Κάτσικα

Η υπουργός Παιδείας, Νίκη Κεραμέως, μιλώντας στην Πάτρα (4.7.2020), στο πλαίσιο του 8ου αναπτυξιακού συνεδρίου, σημείωσε όσον αφορά την αξιολόγηση στην εκπαίδευση ότι «όπως ακριβώς είχαμε πει και προεκλογικά κινούμαστε σε δύο χρόνους. Ο πρώτος χρόνος έχει ήδη νομοθετηθεί και είναι η αξιολόγηση της σχολικής μονάδας και του εκπαιδευτικού έργου. Δηλαδή αξιολόγηση, αυτοαξιολόγηση και εξωτερική αξιολόγηση. Αρα, αξιολόγηση από τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς που θέτουν στόχους και, βάσει του νομοθετήματος, το οποίο ψηφίστηκε πρόσφατα στη Βουλή, αυτοί οι στόχοι πρέπει να επαναπροσδιορίζονται και να εξετάζονται τουλάχιστον ανά δίμηνο. Όμως υπάρχει ένα δεύτερο πολύ σημαντικό κομμάτι, που έχει να κάνει με την εξωτερική αξιολόγηση».

Στη συνέχεια η Νίκη Κεραμέως επισήμανε ότι «θα υπάρχει μια δημοσιοποίηση όλων αυτών, γι’ αυτό και έχουμε προβλέψει ανάρτηση αποτελεσμάτων αξιολόγησης, διότι θεωρούμε ότι όλο αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό, είναι δηλαδή μία κινητήριος δύναμη στην όλη εκπαιδευτική διαδικασία, αφού όλοι έχουν να κερδίσουν από την ίδια την αξιολόγηση».

Το εξπρές της αξιολόγησης έχει άρωμα από το δύσοσμο παρελθόν

του Χρήστου Κάτσικα

Η αξιολόγηση που φέρνει το ΥΠΑΙΘ όχι μόνο δεν είναι «αθώα», αλλά, όπου κι αν εφαρμόστηκε και παρά την επένδυση με χίλιες δυο «αθώες» έννοιες, συνδέθηκε με ένα ασφυκτικό σύστημα που αποτελεί κεντρικό μηχανισμό ανατροπής εργασιακών σχέσεων, ιδεολογικής χειραγώγησης και κατηγοριοποίησης σχολείων, εκπαιδευτικών και μαθητών, εργαλείο βαθμολογικής-μισθολογικής καθήλωσης και απολύσεων ● Στο νέο πλαίσιο, οι εκπαιδευτικοί «χρεώνονται» την επιτυχία ή αποτυχία των μαθητών τους και η διοίκηση του σχολείου «χρεώνεται» με τη σειρά της την επιτυχία και την αποτυχία όλων.

Μέσα στον Ιανουάριο το υπουργείο Παιδείας αναμένεται να καταθέσει νομοσχέδιο, το οποίο ανάμεσα σε άλλα θα προβλέπει παρεμβάσεις στον «μηχανισμό» της εκπαίδευσης, που περιλαμβάνουν σε αυτή τη φάση την επιλογή νέων προϊσταμένων των Διευθύνσεων Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, την κατάργηση των ΠΕΚΕΣ και την επιλογή νέων σχολικών συμβούλων με σαφώς διαφορετικό ρόλο σε σχέση με το παρελθόν, καθώς βεβαίως και τους όρους κρίσης και επιλογής των περίπου 10.000 διευθυντών σχολικών μονάδων Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, των οποίων η θητεία τελειώνει με τη λήξη του τρέχοντος σχολικού έτους.

ΟΟΣΑ/PISA και Παγκόσμια διακυβέρνηση στην εκπαίδευση: Ένα αφήγημα από την πλευρά της «ουραγού Ελλάδας»

του Γιώργου Μαυρογιώργου*

«Η Ελλάδα είναι ο κακός μαθητής της Ευρώπης. Αυτή είναι όλη η αρετή της. Ευτυχώς που υπάρχουν κακοί μαθητές σαν την Ελλάδα που εκφράζουν την πολυπλοκότητα των πραγμάτων. Που εκφράζουν μια άρνηση απέναντι σε μια ορισμένη κανονικοποίηση, γερμανογαλλική και άλλη. Συνεχίστε λοιπόν να είστε κακοί μαθητές και θα παραμείνουμε καλοί φίλοι…»

                                                                (1992, Φελίξ Γκουαταρί. Αναφέρεται από τον Lazzarato (2014 :185)

1.Εισαγωγικά: Γιατί  μας ενδιαφέρουν οι «ουραγοί»;

Προτάσσουμε τη θεωρητική αφετηριακή παραδοχή, σύμφωνα με την οποία στις ταξικές κοινωνίες η εκπαίδευση είναι κρατικός ιδεολογικός μηχανισμός που συμβάλλει στη διευρυμένη αναπαραγωγή των υφιστάμενων κοινωνικών σχέσεων άνισης κατανομής πλούτου, προνομίων, εξουσίας και της κυρίαρχης ιδεολογίας. Η αναπαραγωγική αυτή λειτουργία αναπροσδιορίζεται, ιδίως μετά το ΄80 -΄90, στο πλαίσιο πολιτικών  «διακυβέρνησης» που αναπτύσσουν υπερεθνικοί διακρατικοί οργανισμοί, με ρυθμιστικές  και κανονιστικές παρεμβάσεις «εξ αποστάσεως», με σκοπό την προώθηση και εμπέδωση  κυρίαρχων και αυταρχικών νεοφιλελεύθερων προταγμάτων στην παγκοσμιοποιούμενη καπιταλιστική αγορά. Σε περιόδους σοβαρής χρηματοπιστωτικής κρίσης (χρεοκοπίας), που διαρκεί πολύ, όπως αυτή που αντιμετωπίζουμε στην Ελλάδα, όπου το χρέος γίνεται και εργαλείο άσκησης πολιτικών «δέους», με τη συνέργεια διεθνών διακρατικών οργανισμών (ΔΝΤ,ΕΕ,ΟΟΣΑ, κ.ά.), οι ασκούμενες πολιτικές στην εκπαίδευση οξύνουν την ένταση των ταξικών διακρίσεων και ανισοτήτων.

Απεργία εκπαιδευτικών στο Σικάγο: οι φτωχοί της πόλης βρίσκουν τη φωνή τους στις απεργιακές αλυσίδες έξω από τα σχολεία

φωτογραφία από το https://time.com

της Αιμιλίας Τσαγκαράτου,

Από τις 17 Οκτώβρη, οι 25.000 εκπαιδευτικοί της πόλης του Σικάγο, μαζί με 7. 500 εργαζόμενους ως βοηθητικό προσωπικό στα σχολεία απεργούν. Το Σικάγο αποτελεί την τρίτη μεγαλύτερη εκπαιδευτική περιφέρεια των ΗΠΑ και σε αυτήν φοιτούν 360.000 μαθητές. Υπέρ της απεργίας ψήφισε το 94% των μελών του συνδικάτου, και πραγματοποιείται στον απόηχο των μεγάλων απεργιακών κινητοποιήσεων των εκπαιδευτικών πέρσι σε δεκάδες πολιτείες και πόλεις της χώρας. Είναι η πρώτη απεργία των εκπαιδευτικών στην πόλη μετά τη μεγαλειώδη απεργία του 2012, που κατά κάποιο τρόπο αποτέλεσε το μοντέλο και ενέπνευσε το απεργιακό κύμα στην εκπαίδευση πέρσι. Όπως γράφεται χαρακτηριστικά «η απεργία στην εκπαίδευση επέστρεψε σπίτι της».

Το βράδυ της Δευτέρας 21 Οκτώβρη, σε μια επίδειξη αυταρχισμού και πυγμής, η δήμαρχος της πόλης ανακοίνωσε στα ΜΜΕ ότι σταματά τις διαπραγματεύσεις με το συνδικάτο των εκπαιδευτικών και καλεί τους απεργούς να γυρίσουν στα σχολεία, οι οποίοι δηλώνουν αποφασισμένοι να συνεχίσουν.

Συναγερμός! Όταν η εργασία σκοτώνει! (Alerte! Quand le travail tue!)

 Φωτογραφία Denis Allard για τη Libération

της Μάγιας Σταυροπούλου

Στις 21 Σεπτεμβρίου η Christine Renon, διευθύντρια ενός δημόσιου Νηπιαγωγείου στην περιοχή Pantin του Seine-Saint-Denis στα περίχωρα του Παρισιού, αυτοκτονεί μέσα στο σχολείο της, μικρό διάστημα μετά την αυτοκτονία ενός καθηγητή στη Valbone της Nice. Το ποσοστό των αυτοκτονιών στον χώρο των εκπαιδευτικών στη Γαλλία, δυόμιση φορές υψηλότερο στο σύνολο των υπόλοιπων μισθωτών εργαζομένων, δεν είναι άσχετο με τα βάρη και τις πιέσεις που υφίστανται οι λειτουργοί της δημόσιας εκπαίδευσης.

Διώξεις εκπαιδευτικών από το παρελθόν!

του Χρήστου Κάτσικα

Τον τελευταίο καιρό, πολύ εύκολα, βαπτίζεται παράπτωμα η ίδια η συνδικαλιστική δράση και «ξεμυτίζουν» διώξεις εκπαιδευτικών.  Πρόκειται για ποινικοποίηση των αποφάσεων σωματείων και αιρετών που δεν αρέσουν στη Διοίκηση. Το γεγονός αυτό αποκαλύπτει πως το δόρυ του πειθαρχικού δικαίου και η ένταση του αυταρχισμού αρχίζουν επιχειρήσεις στην οργανωμένη εκπαιδευτική συνδικαλιστική δράση. Μιλάμε  για προσπάθειες επιβολής του διοικητικού αυταρχισμού, όσο σφίγγει η μέγγενη των αντιλαϊκών πολιτικών.

Σύγκριση καθαρών μισθών 2019 με 2009

Το σχολείο της …«εμπιστοσύνης» και άλλα ευτράπελα: Μια κατά μέτωπο επίθεση στη δημόσια εκπαίδευση στη Γαλλία.

της Λίτσας Φρυδά

          Δεν έχουν τελειωμό οι μεταρρυθμίσεις που κατακλύζουν τη δημόσια εκπαίδευση στη Γαλλία, αφότου επικεφαλής του υπουργείου Παιδείας ανέλαβε ο Μπλανκέ: μετά το περίφημο Parcoursup, τις αλλαγές στις εξετάσεις του Μπακαλωρεά και στον τρόπο πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση αλλά και τις αλλαγές στο γενικό και επαγγελματικό λύκειο, ένα νέο αντιδραστικό νομοσχέδιο για την εκπαίδευση κατατέθηκε την Δευτέρα 11-2-19 στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση, με τον βαρύγδουπο τίτλο «το σχολείο της εμπιστοσύνης».

Ο απεργιακός άνεμος φυσά ξανά στις Η.Π.Α.

Σχολιασμός και μετάφραση: Ε. Παπαποστόλου

          Μετά τις απεργίες των εκπαιδευτικών  την περασμένη  άνοιξη στις λεγόμενες «κόκκινες πολιτείες» των ΗΠΑ, μια νέα, πολύ σημαντική απεργία, ξεκίνησε την Δευτέρα 14/1/2019 στην πολιτεία του Λος Άντζελες αυτή τη φορά, με ένα πολύ σημαντικό διακύβευμα, το ίδιο το μέλλον της εκπαίδευσης.  Το άρθρο που ακολουθεί περιγράφει με συντομία τη σημασία της απεργίας αυτής όχι μόνο για τους εκπαιδευτικούς, όχι μόνο για την πολιτεία του Λος Άντζελες αλλά για την εκπαίδευση σε όλη την επικράτεια των ΗΠΑ. Η έκβαση της απεργίας αυτής, όμως, θα είναι σημαντικότατη για την εκπαίδευση σε όλο τον κόσμο. Η απεργία αυτή βάζει στο στόχαστρό της την νεοφιλελεύθερη πολιτική της ιδιωτικοποίησης, η οποία μέσα από τα δίκτυα εκπαιδευτικής πολιτικής που αποτελούνται από κυβερνήσεις, think-tank, διεθνείς οργανισμούς, διεθνείς αξιολογήσεις, rankings και εταιρείες παροχής εκπαιδευτικών υπηρεσιών και υλικών,  διαχέεται σε όλη την υφήλιο. Η σύγκρουση είναι άνιση, καθώς οι εκπαιδευτικοί για άλλη μια φορά θα αντιμετωπίσουν τα μεγαθήρια των οικονομικών και πολιτικών συμφερόντων που προωθούν την ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης σε όλο τον κόσμο. Η δύναμη των εκπαιδευτικών βρίσκεται μόνο στη συμμαχία  τους με την πλειοψηφία της κοινωνίας που βασίζεται στο δικαίωμα στην καλή μόρφωση για όλα τα παιδιά και τους νέους, χωρίς ταξικούς και φυλετικούς διαχωρισμούς και εμπόδια.  Η χρονική σύμπτωση του αγώνα των αναπληρωτών εκπαιδευτικών στην Ελλάδα, που έρχεται αντιμέτωπη με ένα γρανάζι των πολιτικών της αγοραιοποίησης της εκπαίδευσης (αυτό της απορρύθμισης του δικαιώματος στην εργασία), με την απεργία των εκπαιδευτικών στις ΗΠΑ μας βοηθά να συνειδητοποιήσουμε τον κοινό αντίπαλο.

          Το άρθρο της Lois Weiner που ακολουθεί, δημοσιεύτηκε στις 6 Ιανουαρίου του 2019 στο διαδικτυακό περιοδικό Jacobin (διαθέσιμο στο https://www.jacobinmag.com/2019/01/utla-los-angeles-teachers-strike-privatization).

​

Γιατί έχει σημασία η απεργία των εκπαιδευτικών στο Λος Άντζελες.

της Lois Weiner

Περιοδικό JACOBIN, 6-1-2019

​

Τα όνειρά μας δεν τρομάζουν με τις ασχήμιες σας

του Χρήστου Επαμ. Κυργιάκη

          Κι έρχεται η ώρα που πρέπει να πεις: Ως εδώ! Δεν πάει άλλο!

          Πάνε κοντά δέκα χρόνια που θέλουν να σε πείσουν πως είσαι ένας αύξων  αριθμός σε μια λίστα άβουλων κατοίκων ενός όμορφου βράχου κάπου στη Μεσόγειο. Κι ως αριθμός το μόνο που έχεις δικαίωμα να κάνεις είναι να προστίθεσαι με άλλους αριθμούς, να αφαιρείς και να αφαιρείσαι, να διαιρείσαι με τους γύρω σου για να πολλαπλασιάζεις τα κέρδη τους.

          Τεμπέλη σε ανεβάζουν και άχρηστο σε κατεβάζουν κι εσύ το δέχεσαι αδιαμαρτύρητα, ίσως κάπου να το πιστεύεις και να το χαίρεσαι κιόλας γιατί βολεύει την απραξία σου. Έτσι σιγά-σιγά χαμηλώνεις τα μάτια για να μην τους κοιτάς κατάματα.

          Ξυπνάς το πρωί τρομαγμένος από τα όνειρά σου γιατί έχεις πειστεί πως δεν δικαιούσαι ούτε τον ύπνο σου να ομορφαίνεις. Έτσι σιγά-σιγά αρχίζεις τα υπνωτικά χάπια για να μην ταράζεται η νυχτερινή σου κανονικότητα.

Το «ε… ΟΧΙ!» του εκπαιδευτικού που δεν εισακούγεται εν έτει 2018

της Ολυμπίας Ζαραμπούκα

Μην τους αφήνετε να σας λένε: «Πάρε δάσκαλε 850 ευρώ και γίνε τιραμόλα … εμάς δεν μας νοιάζει! Δικό σου πρόβλημα, άλλοι πεινάνε».

Βλέποντας τις συγκινητικές εικόνες νηπιαγωγών και δασκάλων να παρελαύνουν για την επέτειο του ΟΧΙ της 28^ης Οκτωβρίου με δύο και τρεις μαθητές, σε απομακρυσμένες και δυσπρόσιτες περιοχές της χώρας μας, έρχεται αυτόματα στη σκέψη μου η δυσκολία που αντιμετωπίζουν πολλοί συνάδελφοι, εκπαιδευτικοί όλων των βαθμίδων, να ασκήσουν το λειτούργημά τους σε περιοχές της χώρας με συγκοινωνιακές δυσκολίες, ειδικά όταν απαιτείται προς συμπλήρωση του ωραρίου τους, να μετακινούνται σε μεγάλες αποστάσεις και δύσβατες περιοχές.

Κατ΄οίκον διδασκαλία: παιδιά ενός κατώτερου θεού;

της Σοφίας Στεφανίδου,

Γεννήθηκε αγόρι! Ένα υπέροχο, χαμογελαστό μωρό. Καθώς μεγάλωνε, μεγάλωναν και οι αγωνίες των γονιών του. Να είναι ευτυχισμένος, να φέρεται με σεβασμό, να έχει αξιοπρέπεια, να τιμά και να δίνει αξία στη γνώση. Γιατί μόνη εκείνη είναι το μοναδικό εφόδιο για τη ζωή του, η “προίκα” του, καθώς ούτε παιδί κάποιου επώνυμου, κατέχοντος την εξουσία, λεφτά, είναι. Γιατί εκείνα τα λόγια του ποιητή αποτέλεσαν φάρο στη ζωή τους:

“Μάθαινε και τ’ απλούστερα!

-Γι’ αυτούς που ο καιρός τους ήρθε

ποτέ δεν είναι πολύ αργά!

-Μάθαινε το αβγ, δε σου φτάνει,  μα συ

να το μαθαίνεις! Μη σου κακοφανεί!

-Ξεκίνα! Πρέπει όλα να τα ξέρεις!

Μην ντρέπεσαι να ρωτήσεις,

— Μην αφεθείς να πείθεσαι

-μάθε να βλέπεις συ ο ίδιος!

Ό,τι δεν ξέρεις ο ίδιος

καθόλου δεν το ξέρεις”.

«Να τί σημαίνει να είσαι εκπαιδευτικός στην Αμερική…»

φωτογραφία: time.com

της Αιμιλίας Τσαγκαράτου,

Στις 13 Σεπτέμβρη το περιοδικό TIME δημοσίευσε ένα εντυπωσιακό αφιέρωμα για τους εκπαιδευτικούς στις ΗΠΑ. Το δυνατό εξώφυλλο με τη φωτογραφία της εκπαιδευτικού και τη λεζάντα που λέει ….«Κάνω τρεις δουλειές και πουλώ το πλάσμα του αίματός μου για να πληρώσω τους λογαριασμούς μου. Είμαι εκπαιδευτικός στην Αμερική», έκανε το γύρο του κόσμου κυρίως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Κύπρος – η απεργία που αμφισβητεί την ανάπτυξη

της Σοφίας Χατζοπούλου,

Ο χώρος της εκπαίδευσης στην Κύπρο βρίσκεται σε αναβρασμό. Την Τρίτη 18 και Τετάρτη 19 Σεπτέμβρη οι εκπαιδευτικοί πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης κατέβηκαν σε 48ωρη απεργία, με συντριπτικό ποσοστό συμμετοχής 95%, έχοντας ως βασικό σύνθημα “Όχι στη Διάλυση του Δημόσιου Σχολείου”.

H Κύπρος, με τα δικά της ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, παίρνει τη σκυτάλη στον αγώνα που δίνει το εκπαιδευτικό κίνημα παγκοσμίως (Ελλάδα, Η.Π.Α., Μεγ. Βρετανία, Γαλλία, Μεξικό, Βραζιλία κτλ.) ενάντια στη διάλυση του δημόσιου χαρακτήρα της εκπαίδευσης μέσα από την εφαρμογή σκληρών νεοφιλελεύθερων πολιτικών στα πλαίσια της καπιταλιστικής κρίσης.

Υπόσχεση στη δασκάλα της Γαύδου, δε θα ανεχτούμε άλλο να μας αντιμετωπίζουν ως δούλους!

της Βαγγελίτσας Δινοπούλου (αναπληρώτρια δασκάλα, μέλος του Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. με τις Παρεμβάσεις Κινήσεις Συσπειρώσεις)

Δημόσια διαπόμπευση από τη Δήμαρχο Γαύδου, επιλεκτική οργή και απόδοση ευθυνών από τα διάφορα ΜΜΕ, λαϊκά δικαστήρια, έχουν γίνει οι αναρτήσεις που αφορούν την παραίτηση της δασκάλας στη Γαύδο. Διαβάζεις την είδηση στα μέσα κοινωνικήςδικτύωσης, και σφίγγεις τα δόντια, ένας κόμπος ανεβαίνει στο λαιμό και νιώθεις την ανάγκη να φωνάξεις, να υπερασπιστείς το αυτονόητο, να σταθείς μαζί με εκείνους που βλέπουν στην παραίτηση της συναδέλφισσας την απόγνωση της. Και κυρίως, να πάρεις θέση για το τι πραγματικά σημαίνει και τι επιπτώσεις έχει η ελαστική εργασία στη ζωή των αναπληρωτών.

Ιδιωτικοποίηση, το όραμα Μητσοτάκη για την Παιδεία

Με κεντρικό σύνθημα «Μπορούμε» ο πρόεδρος της Ν.Δ. παρουσίασε το όραμά του για την επόμενη μέρα στην Ελλάδα από το συνεδριακό κέντρο «Ι. Βελλίδης» στο πλαίσιο της ΔΕΘ. Σχετικά με τα θέματα της παιδείας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ξεκίνησε την αναφορά του ως εξής: «Η Παιδεία μας έχει ανάγκη από πιο αυτόνομα και δημιουργικά σχολεία. Με πολύ μεγαλύτερη ελευθερία στην οργάνωση, τη διαχείριση πόρων, την επιλογή διδακτικού προσωπικού, την κατάρτιση προγράμματος σπουδών. Να ξεφύγουμε επιτέλους από την τυραννία του ωρολόγιου προγράμματος. Με αξιολόγηση παντού…».

Όσον αφορά την τριτοβάθμια εκπαίδευση, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης σημείωσε ότι «θα καθιερώσουμε την αξιολόγηση όλων των Πανεπιστημίων από Ανεξάρτητη Αρχή Διασφάλισης Ποιότητας και από αυτήν την αξιολόγηση θα εξαρτάται και ένα μέρος της χρηματοδότησης των Πανεπιστημίων. Και θα ορίσουμε ελάχιστο όριο για την είσοδο στην ανώτατη εκπαίδευση ώστε αυτοί που εισέρχονται να έχουν τα αναγκαία ελάχιστα προσόντα για να μπορούν να φοιτήσουν και να αποφοιτήσουν. Σεβασμό στα χρήματα του φορολογούμενου σημαίνει ότι δεν μπορείς να πηγαίνεις και να γράφεις τρία και να έχεις την απαίτηση να πληρώσει ο Ελληνας φορολογούμενος την παιδεία σου σε ένα δημόσιο Πανεπιστήμιο».

H Aντιδραστική Πρόταση του Υπουργείου για την Γ’ Λυκείου και το Σύστημα Πρόσβασης στα ΑΕΙ

της Γιώτας Ιωαννίδου και του Απόστολου Νικολόπουλου,

Ανακοινώθηκαν τελικά, στις 3/9, οι βασικές κατευθύνσεις του Υπουργείου Παιδείας για την Γ’ τάξη του Γενικού Λυκείου και το σύστημα πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, οι οποίες θα οριστικοποιηθούν και πρόθεση είναι να ψηφιστούν ως τον Δεκέμβρη. Η εφαρμογή του νέου συστήματος θα ξεκινήσει από το 2019-2020, δηλαδή θα ισχύσει ήδη για τους μαθητές της φετινής Β’ Λυκείου. Οι προτάσεις και οι πιο σημαντικές επεξηγήσεις του Υπουργείου, όπως αποτυπώθηκαν στο κείμενο με τις αλλαγές και στην συνέντευξη του Υπουργού, είναι οι εξής:

α) Η αναμόρφωση της Γ’ Λυκείου, όπου πυρήνας των αλλαγών είναι η ολοκλήρωση των εγκύκλιων σπουδών μέχρι την Β’ Λυκείου με την Γ’ Λυκείου να παίζει τον ρόλο προπαρασκευαστικής τάξης για εισαγωγή στα ΑΕΙ. Οι ομάδες προσανατολισμού γίνονται 4, τα βασικά μαθήματα κάθε ομάδας είναι 3 και κάθε υποψήφιος των Πανελλαδικών εξετάζεται στα μαθήματα προσανατολισμού και την «Νεοελληνική Γλώσσα και Γραμματεία». Η κύρια αλλαγή όμως είναι η αύξηση των εβδομαδιαίων ωρών διδασκαλίας κάθε πανελλαδικά εξεταζόμενου μαθήματος σε 6, συνεπώς αποδυναμώνεται δραστικά το τμήμα του προγράμματος που απαρτίζεται από μαθήματα Γενικής Παιδείας. Η γενική παιδεία ουσιαστικά καταργείται, περιοριζόμενη σε δύο ώρες φυσική αγωγή και μία ώρα θρησκευτικά.